Bir Umudum Sende...
Haber Kategorisi: Yaşam

Bir Umudum Sende...

Geçmişe dair çok şey yazılıp, çizilebilir çok şey söylenebilir ama şu geçtiğimiz son yirmi, yirmi beş yıla bakınca içinde bütün susanların olduğu insanlık (susmayanları tenzih ederim) nelere sustu be!..

Geçmişe dair çok şey yazılıp, çizilebilir çok şey söylenebilir ama şu geçtiğimiz son yirmi, yirmi beş yıla bakınca içinde bütün susanların olduğu insanlık (susmayanları tenzih ederim) nelere sustu be!..
En başta ve yıllardır süren İsrail'in Filistin, Gazze zulmüne. Irak'ın, Afganistan’ın işgaline. Libya’ya, Lübnan'a ve son olarak Venezuela’ya, İran'a yapılanlara susuyoruz ya!.. Biz daha çok şeylere susarız. Kendi kişisel menfaatleri, kendi konforu, kendi canı, malı zarar görmesin ‘isterse dünya yansın’ noktasına gelmiş insanlık, dam yanınca içinde farelerinde yanacağının farkında olduğu halde

yıl başı bileti mantığıyla ya ben yanmazsam kumarı mı oynuyor dersiniz?
Deve kuşunu kıskandıracak bir karakter mi kazandık?
Anlaşılır gibi değil?
Bugün bunca haksızlığa ve zulme karşı, İsrail'e ve ABD’ ye karşı çıkmak yerine, ona karşı çıkanlara karşı olmayı insanlık değerlerinin en kabasıyla bile açıklayabilen beri gelsin. Mağara insanın kabul etmeyeceği bu haksız-hukuksuz saldırılara biz en fazla oflayıp pufluyoruz, o kadar!..

Bu kadın cinayetlerine, tecavüzlere, hırsızlıklara, yolsuzluklara, okul taramalarına vs. susuşumuzda aynı durum.

Evet, bence insanlık kendi medeniyetini kendi değerlerini koruma konusunda maalesef ya çok saf ya da çok gevşek davranmış. Değerlerini korumayı kurumsallaştırıp gücün gücünü sınırlamayı becerememiş. Bugün yıkılmayacak, yakılmayacak, parçalanmayacak bir şey gösterebilir misiniz?
O ya da bu güç geliyor bombalıyor, yakıyor, yıkıyor, talan ediyor, tecavüz ediyor, okulu tarıyor. Her kötülüğü yapıyor ve genellikle yapanın yanına kar kalıyor. İnsanlık barbarlığın elinde hala esir, bu hepimiz için bilinen bir şey ama dehşet verici olan şey, bu esaretten kurtulma bilinci ya da çabası yok ya da yeterli değil. Düşünüyorum da Spartaküslerin köleliğe baş kaldırışı unutulmuş. Kurtuluş savaşımızın kazanımları gitmiş. Vietnam’ın efsane direnişi gitmiş, Paris Hitler'e nasıl direndiğini unutmuş. Ömer Muhtar öldüğüyle kalmış. Bir Kerbela var bu günlerde direnen. Birde umudunu yitirmeyenler, yeter mi?
Elbette yetmez!
Dilsiz şeytanların, mahalle yanarken saçını tarayanların sayısı her zamankinden daha çok. Yine de "bir umudum sende" anlıyor musun?


Ahmet ATILMIŞ | 20.04.2026 – aatilmis@hotmail.com